Ποιοι μπορούν να είναι υποψήφιοι και ποιοι όχι στα ψηφοδέλτια των δημοτικών εκλογών (Κωλύματα εκλογιμότητας)

cof

Πλησιάζοντας όλο και περισσότερο κοντά στην ημερομηνία (5.5.2019) δήλωσης των συνδυασμών των δημοτικών εκλογών στον εκάστοτε αρμόδιο Πρόεδρο του Πολυμελούς Πρωτοδικείου και με δεδομένο την μεγάλη συμμετοχή υποψηφίων δημοτικών συμβούλων για πρώτη φορά, αναφέρω επιγραμματικά τα κωλύματα εκλογιμότητας.

Δυνάμει του άρθρου 14 του ν. 3852/2010 και της σχετικής εκλογικής εγκυκλίου αρ. 12 / 26.5.2019 θα μπορούσαμε να διακρίνουμε τα κωλύματα εκλογιμότητας σε : α) Σχετικά όταν ο υποψήφιος μπορεί να τα θεραπεύσει εφόσον παραιτηθεί σύμφωνα με τις οικείες διατάξεις, β) Απόλυτα όταν δεν μπορεί να τα  θεραπεύσει και γ) Τοπικά όταν ο υποψήφιος φέρει απαγορευτική ιδιότητα εντός συγκεκριμένης χωρικής αρμοδιότητας του δήμου στο οποίο θέτει υποψηφιότητα.

 Σχετικά/τοπικά κωλύματα εκλογιμότητας (ιδιότητες σε συνάρτηση με τον Δήμο που θέτουν υποψηφιότητα) :

–     Δικαστικοί Λειτουργοί

  • Αξιωματικοί ενόπλων δυνάμεων
  • Αξιωματικοί σωμάτων ασφαλείας
  • Μέλη ανεξάρτητων Αρχών
  • Συμπαραστάτες του δημότη & της επιχείρησης
  • Περιφερειακοί Συμπαραστάτες του πολίτη & της επιχείρησης
  • Γενικοί Γραμματείς δήμων
  • Δικηγόροι με έμμισθη εντολή δήμων
  • Υπάλληλοι δήμων με σχέση εργασίας δημόσιου και ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου και υπάλληλοι πάσης φύσεως νομικών προσώπων, τα οποία έχει συστήσει ή στα οποία μετέχει ο δήμος
  • Υπάλληλοι δήμων με σχέση εργασίας δημόσιου και ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου και υπάλληλοι νομικών προσώπων που είναι ενταγμένα στο μητρώο φορέων γενικής κυβέρνησης
  • Περιφερειακοί διευθυντές εκπαίδευσης, Προϊστάμενοι διευθύνσεων εκπαίδευσης, Υπεύθυνοι συντονιστές επιστημονικής λειτουργίας κέντρου υγείας
  • Διοικητές, υποδιοικητές, πρόεδροι διοικητικών συμβουλίων, διευθύνοντες ή εντεταλμένοι σύμβουλοι (νπδδ, κρατικών, νπιδ, δημοσίων επιχειρήσεων, νπ δήμων) με εξαίρεση τους αιρετούς, τους εκλεγμένους και όσους έχουν οριστεί στις θέσεις λόγω ιδιότητος – ex officio.

Απόλυτα/τοπικά κωλύματα εκλογιμότητας :

  • Υπάλληλοι με σχέση εργασίας δημόσιου και ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου Δημοσίου, Περιφερειών, Νομικών προσώπων που είναι ενταγμένα στο μητρώο φορέων γενικής κυβέρνησης του δημοσίου τομέα (στους δήμους στα διοικητικά όρια των οποίων εκτείνονταν η αρμοδιότητα των οργανικών τους μονάδων),
  •  Διοικητές, υποδιοικητές, πρόεδροι διοικητικών συμβουλίων, διευθύνοντες ή εντεταλμένοι σύμβουλοι νπδδ, κρατικών νπιδ, δημοσίων επιχειρήσεων τη διοίκηση των οποίων ορίζει άμεσα ή έμμεσα το Δημόσιο με διοικητική πράξη ή ως μέτοχος, (στο δήμο της έδρας του νομικού προσώπου).

Απόλυτα κωλύματα εκλογιμότητας :

  • Θρησκευτικοί λειτουργοί γνωστών θρησκειών
  • Έκπτωση από αιρετό αξίωμα, μετά από αμετάκλητη καταδικαστική απόφαση, ως αυτουργοί ή συμμέτοχοι σε κακούργημα ή σε οποιαδήποτε ποινή για τα αδικήματα της παραχάραξης, της κιβδηλείας, της πλαστογραφίας, της ψευδούς βεβαίωσης, της δωροδοκίας, της εκβίασης, της κλοπής, της υπεξαίρεσης, της απιστίας, της απάτης, της καταπίεσης, της αιμομιξίας, της μαστροπείας, της σωματεμπορίας, της παράνομης διακίνησης αλλοδαπών και της παράβασης της νομοθεσίας για την καταπολέμηση των ναρκωτικών και της λαθρεμπορίας, καθώς και για παράβαση καθήκοντος, εφόσον κατά τη διάπραξη του τελευταίου αυτού αδικήματος προκαλείται οικονομική βλάβη στο δήμο, στην περιφέρεια ή στα νομικά του πρόσωπα, κατά την τρέχουσα δημοτική περίοδο
  • Έκπτωση από αιρετό αξίωμα ύστερα από πειθαρχικό παράπτωμα
  •  Υποψηφιότητα για αξίωμα στις περιφερειακές εκλογές,
  • Υποψηφιότητα για άλλο, άμεσα αιρετό αξίωμα, στον πρώτο βαθμό αυτοδιοίκησης.

ΓΕΩΡΓΙΟΣ Ε. ΛΑΣΘΙΩΤΑΚΗΣ
Δικηγόρος Παρ’ Αρειω Πάγω
LLM ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ
υ. Διδάκτωρ Νομικής

ΔΙΑΠΙΣΤΕΥΜΕΝΟΣ ΔΙΑΜΕΣΟΛΑΒΗΤΗΣ Υπ. Δικαιοσύνης
Υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος Δήμου Ωραιοκάστρου με την δημοτική παράταξη Αν.α.σ.α.

Εξουσία

Γεώργιος Λασθιωτάκης Δικηγόρος

Ο αρχαίος πρόγονος είπε: «Η εξουσία είναι πυρά. Πρέπει να είναι κανείς τόσο κοντά, ώστε να μην καίγεται και τόσο μακριά ώστε να μην κρυώνει».

Σήμερα όμως δεν καλείται κανείς να φορέσει στολή αμιάντου, αλλά να μάθει μακροβούτια, γιατί η εξουσία δεν είναι κατ’ ουσία πυρά, αλλά  δεύτερη βιολογική μήτρα.

 Από την ώρα που γεννιόμαστε, στο κεφάλι όλων μας πέφτει η ανάγκη διαχείρισης εξουσίας, σαν διάδραση σε κεφάλι παιδιού, που αφού πρώτα το χαϊδεύουν, του μαθαίνουν πώς να σκέφτεται και όχι τι να σκέφτεται. Έχει να κάνει δηλαδή περισσότερο με τη μέθοδο, παρά με ιδεολογικά «κλισέ».

Η εξουσία, ως ιδιάζον και ξεχωριστό φαινόμενο, βρίσκεται έξω από όποιον νομικό κάλυκα και ομοίως έξω από την όποια νομικά διαφοροποιούμενη, κατά ιστορικές περιόδους, δομή κρατικής αντίληψης περί συντήρησης μέσω αυτής, της πολιτικής σταθερότητας.

Η εξουσία είναι συναγωνιζόμενο μέγεθος της δυναμικής, της πολιτικής πράξης και ομαλής διακυβέρνησης των σχέσεων, της διαπραγμάτευσης, της σύζευξης σε κοινό στόχο, της εμπέδωσης προς υλοποίηση της πολιτικής γνώσης, -και στην καλύτερη των περιπτώσεων- προς πραγμάτωση  δημοσίου προς επ΄ ωφελεία οράματος, όταν πρόκειται για άσκηση κρατικής.

Η εξουσία δεν είναι αρνητικός όρος, δεν είναι φραγμός ή βία ούτε καταπίεση ούτε κατ’ αντιπαράσταση αναμέτρηση δυνάμεων. Αν ήταν έτσι, θα είχε σπάσει μέχρι σήμερα σε χίλια κομμάτια και οι κοινωνίες θα την είχαν αποτινάξει. Ωστόσο είναι πάντα επιζητούμενη, γιατί παράγει αλήθεια, πραγματικότητα, πολιτικές πράξεις, υποστηρίζει με τις επεμβάσεις της τη συγκρότηση του κοινωνικού ιστού κι όχι την αποδόμησή του.

Η εξουσία δεν είναι ανθρωποφοβικός θεσμικός πέλεκυς, παγερός ή καυτός. Αντιθέτως, είναι ωφέλιμη πολιτική πρακτική, άσκηση νου και παιδείας, διότι η εξουσία ενυπάρχει σε κάθε συσχετισμό. Φιλμάρει την κάθε σχέση και την οριοθετεί αναλόγως με το κάθε φορά σχεσιακό δυναμικό της. Συνεπώς, δεν έχει καταγωγή από την κρατική διάρθρωση και δεν λειτουργεί βάσει εμπεδωμένων πολιτικών θεσμών και φορέων. Είναι αρχέγονα βιολογική ανάγκη, κοινωνιολογικά εμπεδωμένη, διαρρέει όλο το κοινωνικό πλέγμα και αναβράζει παντού: Έτσι, λειτουργούσα εξουσία διαπιστώνεται και στις υπό προσπάθεια θεσμικές σταθερές μέσα στην οικογένεια, στις υπό προθεσμία σχέσεις εργοδοτών κι εργαζομένων, στη σχέση του εκπαιδευτή με τον εκπαιδευόμενο, στη σχέση του εραστή με την ερωμένη του, στη σχέση του κατόχου με το κατοικίδιό του.

Ως εξουσιάζων, βλέπει κανείς ανεστραμμένη την πυραμίδα των συσχετισμών, και σ’ αυτήν την πυραμίδα ο εξουσιάζων είναι μοιραία από  κάτω. Για τον Μένανδρο του τετάρτου προ Χριστού αιώνα, από ηθικής: «Είς εστί δούλος οικείας, ο δεσπότης». Για τη σύγχρονη πολιτική φιλοσοφία, που συντέμνουσα, δεν απέχει: Μόνον από εκεί (κάτω από τη βάση) ο εν δυνάμει εξουσιάζων μπορεί να έχει πραγματιστική και πλέον καθολική άποψη για το όλον, το οποίον υπέρκειται και καλείται να στηρίξει.

Συνήθως στους νόμους της Φυσικής επιστήμης υποστηρίζονται τα θεμέλια, προς εξυπηρέτηση ασφαλούς καθολικής ανύψωσης. Επομένως, ο εξουσιάζων που βρίσκεται κάτω από τη σχάρα της αποβάθρας, είναι βεβαιότατα σε θέση τέμνουσα ακροδυναμική, ούτε δυσχερή ούτε πλεονεκτική: Υποστηρίζει και παρακολουθεί άγρυπνα, ανάμεσα από τα διάκενα της σχάρας, ακόμη και τις σόλες των παπουτσιών των υπερκειμένων, διαθέτοντας ευρύ πεδίο ανάλυσης των μικροδυναμικών «επιβολής» που αναπτύσσονται κατά κύριο λόγο στη βάση.

Κάπως έτσι ίσως είδε και ο Μισέλ Πολ Φουκώ, ανεστραμμένη την πυραμίδα των συσχετισμών της εξουσίας. Αντιστρέφοντας λοιπόν την μνημειώδη διαστρωμάτωση στη σύλληψή του, είπε ότι «πρέπει να βλέπουμε την εξουσία από κάτω προς τα πάνω», ισχυριζόμενος ότι «επειδή δεν υπάρχει καμία παντοδύναμη κεντρική εξουσία, αλλά πολλές παράλληλα δρώσες σε μικροκλίμακα εξουσίες, η κρατική εξουσία περιορίζεται στον έλεγχο των σχέσεων που πραγματώνονται μόνο στη βάση, καθόσον το Κράτος δεν μπορεί να κατανοήσει και να περιλάβει όλο το φάσμα των αναπτυσσομένων πραγματικών σχέσεων».

Κάτι ακόμη σημαντικό που διαπίστωσε είναι ότι οι αντιστάσεις είναι περισσότερο δυναμικές και παραγωγικές, ακριβώς στο πεδίο που ασκούνται οι σχέσεις εξουσίας, από ελεύθερες πάντα μονάδες. Άρα, όσο θα υπάρχουν ελεύθερες μονάδες, θα υπάρχουν και αντιστάσεις και συνεπώς, σχέσεις εξουσίας.

Εφόσον αναπνέουμε λοιπόν, την εξουσία δεν την ατενίζουμε ως κάτι ανοίκειο, δεν τη στήνουμε στα πέντε μέτρα επί ποινή προδοσίας της για τα άδικα της ζωής μας, γιατί όλοι είμαστε εξουσιάζοντες και ταυτοχρόνως εξουσιαζόμενοι σε πολλαπλές συνάψεις και σε μικροεπίπεδο σχέσεων, βουτημένοι στην ανάγκη παραγωγής ιστορίας.

Και τόσο πιο αξιομνημόνευτα καταγράφεται η ιστορία -μας ενδιαφέρει ή όχι- όσο ουσιαστικότερες και πλέον παραγωγικές είναι οι αντιστάσεις ημών, των ελευθέρων υποκειμένων, που με τον έναν ή τον άλλον ρόλο κολυμπάμε στη μήτρα της!

ΓΕΩΡΓΙΟΣ Ε. ΛΑΣΘΙΩΤΑΚΗΣ
Δικηγόρος Παρ’ Αρειω Πάγω
LLM ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ
υ. Διδάκτωρ Νομικής
ΔΙΑΠΙΣΤΕΥΜΕΝΟΣ ΔΙΑΜΕΣΟΛΑΒΗΤΗΣ Υπ. Δικαιοσύνης
Υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος Δήμου Ωραιοκάστρου με την δημοτική παράταξη Αν.α.σ.α.

Τα αναξιοποίητα κληροδοτήματα του Δήμου Ωραιοκάστρου. Ένας θαμμένος θησαυρός.

Με τον όρο “Εθνικά Κληροδοτήματα” ή “Κοινωφελείς Περιουσίες” εννοείται κάθε περιουσία η οποία καταλείπεται με δωρεά, κληρονομία ή κληροδοσία προς εκπλήρωση σκοπών κοινής ωφέλειας. Ερμηνευόμενη περαιτέρω, η έννοια των ανωτέρω ταυτόσημων όρων κατατείνει στην διαπιστωμένη νομική αντίληψη ότι ως τέτοιες περιουσίες δεν νοούνται μόνο οι καταλειφθείσες υπέρ εθνικών σκοπών στο “άμεσο” δημόσιο, δηλαδή στα εκάστοτε Υπουργεία, αλλά και υπέρ φορέων κοινής ωφέλειας, οι οποίοι είναι νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου, όπως Νοσοκομεία, Ιεροί Ναοί, Μητροπόλεις, Δήμοι και σχολεία μέσω των προηγουμένων, αλλά και ιδιωτικού δικαίου, όπως ιδρύματα, κοινωφελή σωματεία και οργανώσεις. Επίσης συγκαταλέγονται και οι περιουσίες εκείνες που αφορούν στην εξ ορισμού σύσταση νομικού προσώπου προς εξυπηρέτηση ειδικότερου σκοπού κι όχι μόνον εκείνες που καταλείπονται σε ήδη συστημένο λειτουργούν.

          Ο ελληνικός πατριωτισμός, η αλληλεγγύη, η αυτοπροσφορά και η ευαισθησία θέλουν τα κληροδοτήματα να έχουν ιστορική ρίζα από αρχαιοτάτων ετών, από την κλασική αρχαιότητα με τη μορφή των “χορηγιών”, ενώ αργότερα εμπεδώθηκαν ακόμη περισσότερο κατά την ελληνιστική εποχή, όπως και κατά τα βυζαντινά χρόνια,  με το να λάβουν ιδιαίτερη  έκταση και αξία κατά την μακρά περίοδο υποδούλωσης του Έθνους μας. Μετά δε την ανασύσταση του Κράτους, τα εθνικά κληροδοτήματα ήταν εκείνος ο θεσμός ο οποίος ουσιαστικά αποτέλεσε το θεμέλιο συντήρησης της πολιτικής, κοινωνικής και εκπαιδευτικής ομαλότητας αλλά και ανέλιξης της νέας ελληνικής κοινωνίας. Ακόμη και σήμερα λειτουργούν και παρέχουν ανυπολόγιστης αξίας κοινωνική προσφορά μνημειώδη έργα ευεργετών όπως το Ζάπειο Μέγαρο, το Τοσίτσειο, η Ακαδημία, το Μετσόβειο Πανεπιστήμιο, η Εθνική Βιβλιοθήκη, το Αρχαιολογικό Μουσείο, το ίδρυμα Μποδοσάκη – Αθανασιάδη, το ίδρυμα Νιάρχος, στην πόλη μας το Χαρίσειο Γηροκομείο, το Παπάφειο ίδρυμα, το Τελλόγλειο, το ίδρυμα Παπαγεωργίου, το Γηροκομείο Σαούλ Μοδιάνο, το ίδρυμα του Μανόλη Τριανταφυλλίδη. Η αναφορά είναι ενδεικτική, διότι η αντίστοιχη περιοριστική είναι μακρά και ατέρμων.

          Στις μέρες μας, που η οικονομική κρίση έχει περιορίσει άλλως εκμηδενίσει την  χορήγηση κρατικών πόρων σε κοινωνικούς σκοπούς, γίνεται αντιληπτό ότι τα κληροδοτήματα υποκαθιστούν ασκώντας την ελλείπουσα κρατική κοινωνική πολιτική, εξευρίσκοντας πόρους και παρέχοντας πραγματική στήριξη και άνοδο του βιοτικού επιπέδου τόσο σε αδύναμες κοινωνικές ομάδες, όσο και σε όλον τον κοινωνικό ιστό ανεξαιρέτως.

          Ο Δήμος Ωραιοκάστρου όπως και οι περισσότεροι δήμοι της χώρας μας έχει αποδεχθεί κληροδοτήματα, όπως του Γεωργίου Παπαδόπουλου, του Κωνσταντίνου Γκάτση, του Δημητρίου Λίγδα, του Γεωργίου Λίγδα, της Ελένης Παπέ κ.α.

          Το ερώτημα είναι γιατί αυτές οι διαθέσιμες ικανές μάλιστα περιουσίες, εν όψει των ανωτέρω αναφερθέντων, παραμένουν ανενεργές και ανεκμετάλλευτες, οι δε  ταχθέντες διά των διατάξεων των διαθηκών και των σχετικών Πράξεων, σκοποί τους μη εκπληρούμενοι, κατά παράβαση της συνταγματικής επιταγής του άρθρου 109, ως και του ισχύοντος και σε εκτέλεση του ανωτέρω, Κώδικα “Κοινωφελών Περιουσιών, Σχολαζουσών Κληρονομιών και λοιπών διατάξεων”  (ν. 4182/2013 – ΦΕΚ 185/τ.α΄/10-09-2013).

          Η εγκληματική αμεριμνησία του δήμου για την αξιοποίηση των καταλειφθέντων και αποδεχθέντων κληροδοτημάτων και η κώφευση στις καταφανείς ανάγκες των δημοτών του, έχει ως αποτέλεσμα τα ακίνητα των κοινωφελών αυτών περιουσιών να μένουν αδικαιολογήτως απρόσοδα και εκτεθειμένα στη πιθανή κακοβουλία τρίτων με τον κίνδυνο να χρησιδεσποσθούν και συνεπώς εκφύγουν της κυριότητάς του, ενώ παράλληλα ο χρόνος και η εγκατάλειψη τα απαξιώνει και τα αποδομεί, επιβαρύνοντας συγχρόνως τον δημοτικό κορβανά με επιπλέον ανώφελα έξοδα συντήρησής τους.

          Το τραγικότερο βέβαια όλων είναι ότι οι ανωτέρω περιουσίες καταλείφθηκαν από τους ευεργέτες κληροδοτήσαντες υπέρ του τετιμημένου δήμου μας για υλοποίηση σκοπών όπως ανέγερση σχολικών κτιρίων, βιβλιοθηκών, αγορά εξοπλισμού για τους μαθητές μας και λοιπών κοινωφελων σκοπών, οι οποίοι παραμένουν ανεκπλήρωτοι και ματαιωμένοι, παρά το γεγονός ότι οι ιθύνοντες γνωρίζουν καλά τις αδήριτες ανάγκες που έχουν σε αυτούς τους τομείς οι συμπολίτες μας!

ΓΕΩΡΓΙΟΣ Ε. ΛΑΣΘΙΩΤΑΚΗΣ
Δικηγόρος Παρ’ Αρειω Πάγω
LLM ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ
υ. Διδάκτωρ Νομικής
ΔΙΑΠΙΣΤΕΥΜΕΝΟΣ ΔΙΑΜΕΣΟΛΑΒΗΤΗΣ Υπ. Δικαιοσύνης

Υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος Δήμου Ωραιοκάστρου με την δημοτική παράταξη Αν.α.σ.α. με υποψήφιο Δήμαρχο τον Παντελή Σκαρλάτο.

Το περιεχόμενο του παρόντος άρθρου απηχεί προσωπικές απόψεις του συντάξαντος.

Κηδεμονία μαθητού, δικαιώματα κηδεμόνος εντός της σχολικής κοινότητας, προστασία προσωπικών δεδομένων κηδεμονίας.

cof

Ι. – Δυνάμει της κείμενης νομοθεσίας ορίζεται :

[Π.Δ. 104/79  ΑΡΘΡΟ 13]

1.  Κηδεμών  του  μαθητού, εφόσον ούτος είναι ανήλικος, είναι ο πατήρ  και  τούτου ελλείποντος ή νόμω κωλυομένου ο  κατά  τας διατάξεις του Αστικού Κώδικος   έχων  την επιμέλειαν αυτού, ή το υπό τούτου νομίμως επί εκτάκτου ή παγίας βάσεως εξουσιοδοτημένον ενήλικον μέλος της οικογενείας του.
2.  Ο κατά την προηγομένην παράγραφον κηδεμών, εφ’όσον δεν κατοικεί  εν τη έδρα του σχολείου, αντιπροσωπεύεται υπό ενηλίκου προσώπου εγγράφως εξουσιοδοτουμένου υπ’αυτού και νομίμως  κατοικούντος εν αυτή.
3.  Όπου εις το  παρόν  Π.Δ/γμα  αναφέρεται ο κηδεμών, νοείται και  ο κατά την προηγουμένην παράγραφον οριζόμενος αντιπρόσωπος αυτού.
4.  Ο κατά τας ανωτέρω παραγράφους κηδεμών υπέχει τας υπό των άρθρων  9 και 25 του παρόντος Π.Δ/τος προβλεπομένας  υποχρεώσεις.
5.  Ουδέν στοιχείον περί της  σχολικής  καταστάσεως  ανηλίκου μαθητού γνωστοποιείται ή  παρέχεται εις έτερον πρόσωπον πλην του κηδεμόνος αυτού ή ετέρου συγγενικού προσώπου  κατά  την κρίσιν του Δ/ντού του Σχολείου.

Β.Δ. 20.6/08-07-1955

Άρθρο 5

Παρ. 1. Πλην των τίτλων σπουδών ο αιτών εγγραφήν εις Γυμνάσιον ή Αστικόν Σχολείον ή Εμπορικήν Σχολήν, μαθητής, δέον να προσαγάγη προσέτι και δήλωσιν προσώπου αναλαμβάνοντος την κηδεμονίαν του εγγραφομένου μετά της διευθύνσεως του.

Παρ. 2.Ο μαθητής κηδεμονεύεται υπό του πατρός του ή τούτου απουσιάζοντος ή μη υπάρχοντος, υπό της μητρός αυτού. Μη υπαρχόντων γονέων, κηδεμών του μαθητού είναι ο κατά πιστοποίησιν της αρμοδίας αρχής νόμιμος κηδεμών αυτού. Όταν ο πατήρ ή η μήτηρ ή ο νόμιμος κηδεμών δεν διαμένει εν τη έδρα του σχολείου, διορίζει ούτος ως κηδεμόνα έτερον πρόσωπον κατοικούν εν τη έδρα του σχολείου.

            Όπως προκύπτει από τα παραπάνω την κηδεμονία του μαθητή μπορεί να ασκήσει «…….και ο κατά τις διατάξεις του αστικού κώδικα έχων την επιμέλεια αυτού…..». Την επιμέλεια του τέκνου ασκούν από κοινού οι γονείς του. Σε περίπτωση διαφωνίας τους (διάσταση, διαζύγιο κλπ) η επιμέλεια, κηδεμονία ή επιτροπεία ορίζεται  υποχρεωτικά με δικαστική απόφαση  Οι ίδιοι οι γονείς όμως, χωρίς να υπάρχει καμία απαγορευτική διάταξη, δύνανται από κοινού να παρέχουν την κηδεμονία του τέκνου τους σε τρίτο πρόσωπο μέσω έγγραφης συναινέσεως τους. Η κηδεμονία είναι τμήμα της επιμέλειας που ασκούν οι γονείς, που κατά τον νόμο και την φύση, κατέχουν την γονική μέριμνα του τέκνου.

            Στην περίπτωση μαθητών δύναται οι γονείς και με ιδιωτικό έγγραφο (με βεβαίωση γνησίου της υπογραφής τους) να παρέχουν την δυνατότητα εκπροσώπησης τους στο σχολείο σε τρίτο. Δυνατότητα η οποία περιορίζει τον τρίτο στην απλή ενημέρωση του για την πρόοδο του μαθητή και την εν γένει συμπεριφορά του. Μπορούν όμως με συμβολαιογραφική πράξη από κοινού να παραχωρήσουν την κηδεμονία τους σε τρίτο, δυνατότητα ανώτερη της εκπροσωπήσεως αφού ουσιαστικά υποκαθιστούν τους γονείς σε όλες τις δυνατές δράσεις εντός της σχολικής κοινότητας ως οι κηδεμόνες του μαθητή.

Δεν είναι τυχαίο ότι όλοι οι σχολικοί σύλλογοι και ενώσεις τιτλοφορούνται «Σχολικός σύλλογος ή ένωση γονέων και κηδεμόνων ……….» και αντίστοιχα σε όλα τα καταστατικά προβλέπεται η ισότιμη συμμετοχή των κηδεμόνων των μαθητών χωρίς περιορισμούς. Ανέκαθεν η σχολική κοινότητα είχε αποφασίσει και προέβλεπε την ισότιμη συμμετοχή των γονέων και των κηδεμόνων στα σχολικά συμβούλια και ενώσεις.

Επομένως η συμμετοχή των κηδεμόνων στις αρχαιρεσίες των σχολικών συλλόγων και ενώσεων κατ’ επέκταση είναι επιτρεπτή και νόμιμη και δεν μπορεί να απαγορευθεί διότι θα επέφερε απόλυτη ακυρότητα της εκλογικής διαδικασίας. Δεν είναι εκπρόσωποι των γονέων των μαθητών είναι κηδεμόνες, αυτό σημαίνει ότι ασκούν τα νόμιμα δικαιώματα του εκλέγειν και εκλέγεσθε που τους αναγνωρίζονται και καταστατικά.

ΙΙ. – Οι πληροφορίες που περιέχονται στην συμβολαιογραφική πράξη που κατατίθεται στο διευθυντή του σχολείου είναι πληροφορίες εμπιστευτικές και προστατεύονται ως προσωπικά δεδομένα.

 1. Η πρόσβαση στα διοικητικά έγγραφα υπό τη μορφή του δικαιώματος της πληροφορήσεως, ρυθμίζεται από τις σχετικές διατάξεις του άρθρου 5 του Κώδικα Διοικητικής Διαδικασίας, εφαρμοζόμενων υπό το πρίσμα των διατάξεων των άρθρων 5Α και 10 του ισχύοντος Συντάγματος, που θεσπίζουν τις αρχές της δημοσιότητας και της διαφάνειας της διοικητικής δράσεως και αποτελούν το συνταγματικό θεμέλιο του εν λόγω Κώδικα. Διοικητικό έγγραφο, ως αντικείμενο ασκούμενου δικαιώματος πληροφορήσεως, είναι τόσο το έγγραφο που συντάσσεται από το αρμόδιο διοικητικό όργανο κατά τους προδιαγεγραμμένους εσωτερικούς και εξωτερικούς διαδικαστικούς τύπους, όσο και το έγγραφο που δεν παράγεται μεν κατά τον τρόπο αυτόν, πλην όμως έχει ληφθεί υπ’ όψιν για τη διαμόρφωση ή την θεμελίωση της κρίσεως του διοικητικού οργάνου κατά την άσκηση της σχετικής αρμοδιότητάς του και κατέστη στοιχείο του φακέλου της δημόσιας υπηρεσίας (Σ.τ.Ε. 3855/2010, γνμδ. Ν.Σ.Κ. 12/2011, Ολ. Ν.Σ.Κ. 535/2008, γνμδ. Ν.Σ.Κ. 326/2005, 589/2005 κ.α.).

            2.α) Η πρόσβαση στα διοικητικά έγγραφα, στις περιπτώσεις που δεν απαγορεύεται, τελεί υπό την επίκληση και απόδειξη εύλογου ενδιαφέροντος του αιτούντος.

Το ενδιαφέρον αυτό, δεν μπορεί να νοηθεί ως το γενικό ενδιαφέρον του κάθε πολίτη για την εύρυθμη άσκηση των γενικών καθηκόντων της διοικήσεως και την, εκ μέρους της, τήρηση των νόμων, αλλά ως ενδιαφέρον που ορίζεται, αντικειμενικώς, από συγκεκριμένη προσωπική έννομη σχέση του αιτούντος, που τον συνδέει με το περιεχόμενο του διοικητικού εγγράφου, του οποίου ζητεί να λάβει γνώση. [(Σ.τ.Ε. 1214/2000, γνμδ. Ν.Σ.Κ. 12/2011, γνμδ. Ολ. Ν.Σ.Κ. 535/2008, γνμδ. Ν.Σ.Κ. 589 και 326/2005 κ.α.) Α.Π. 148/2013 (ΠΟΙΝ.)].

Υπό την εν λόγω πραγματολογική σύνδεση, τα πραγματικά στοιχεία του εγγράφου ανάγονται στην ιστορική βάση της έννομης σχέσεως του αιτούντος ως κρίσιμα πραγματικά περιστατικά με έννομη σημασία.

β) Η πρόσβαση, αντιθέτως, σε ιδιωτικό έγγραφο που στερείται τα χαρακτηριστικά διοικητικού εγγράφου, προϋποθέτει την επίκληση και απόδειξη ειδικού εννόμου συμφέροντος, ταυτοσήμου, κατ’ έννοια, προς το οριζόμενο με τις διατάξεις του άρθρου 902 Α.Κ. (στηριζόμενου επί εγγράφου, συνταχθέντος προς το συμφέρον του αιτούντος ή πιστοποιούντος έννομη σχέση που τον αφορά ή σχετιζόμενου με διαπραγμάτευση τέτοιας σχέσεως).

Υπό άλλην εκδοχή, το ιδιωτικό έγγραφο, στου οποίου η πρόσβαση προϋποθέτει την επίκληση ειδικού εννόμου συμφέροντος, εκλαμβάνεται ως έγγραφο σχετικό με υπόθεση του ενδιαφερομένου, εκκρεμή ή διεκπεραιωθείσα από τη διοίκηση. (Σ.τ.Ε. (7μ.) 1198/2012, γνμ. Ολ. Ν.Σ.Κ. 63/2008, γνμδ. Εισ. Α.Π.1/2005 κ.α.).

Η έννοια του ιδιωτικού ή οικογενειακού βίου, κατά την σχετική διάταξη της παρ. 3 του άρθρου 5 του Κ.Δ.Δ. ταυτίζεται με την έννοια των προσωπικών δεδομένων, κατά την σχετική διάταξη του άρθρου 2 του ν.2472/1997, ως προς το προστατευόμενο έννομο αγαθό, που είναι κοινό σε αμφότερες τις περιπτώσεις (Δ. Τάχος Ερμηνεία Κ.Δ.Δ. Γ΄ έκδοση, σελ. 217).

 Τα προσωπικά δεδομένα (νοούνται όχι μόνο όσα αναφέρονται στην ιδιωτική ζωή του υποκειμένου τους, αλλά και όσα προορίζονται για την εξωτερίκευσή του στη δημόσια σφαίρα) κατοχυρώνονται, ως δικαίωμα 12 συνταγματικής περιωπής, δυνάμει των σχετικών διατάξεων των άρθρων 2, 9 και 9Α του Συντάγματος, κατά τους ορισμούς και τις ειδικότερες ρυθμίσεις του, υπερνομοθετικής ισχύος, ν.2472/1997.

Τα δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα, κατά τον ορισμό και τις υποδιακρίσεις τους σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 2 του νόμου αυτού σε απλά και ευαίσθητα δεδομένα, κατοχυρώνονται με γενικό απαγορευτικό κανόνα από κάθε επεξεργασία τους (από κρατικά όργανα ή ιδιώτες, γενικώς), όπως αυτή ορίζεται στον ως άνω νόμο και ως διαβίβασή τους, υπό την μορφή χορηγήσεως σχετικού αντιγράφου ή ανακοινώσεως σε τρίτους).

Η επεξεργασία προσωπικών δεδομένων, ως θεσμοθετημένη, κατά τα ανωτέρω, παρέκκλιση απαγορευτικού κανόνα, προβλέπεται και στις διατάξεις των περιπτ. β΄ και ε΄της παρ. 1 του άρθρου 5 του ν.2472/1997, στο πλαίσιο πάντα των γενικών αρχών του άρθρου 4 του νόμου αυτού.

Με τις προπαρατιθέμενες διατάξεις του ν.1566/1985 και του π.δ. 201/1998 καθιερώνεται ειδικό καθεστώς πληροφορήσεως των γονέων και κηδεμόνων των μαθητών σχολείων ενόψει, προφανώς, της κατά το Σύνταγμα αποστολής της παιδείας (άρθρ. 16 παρ. 2) και της προστασίας της παιδικής ηλικίας από το Κράτος (άρθρ. 21 παρ. 1).

Υπό το καθεστώς αυτό και στη βάση της γονεϊκής σχέσεως, όπως αυτή ορίζεται και από τις σχετικές διατάξεις του Α.Κ. περί γονικής μέριμνας και επιμελείας, το δικαίωμα πληροφορήσεως που αφορά στα θέματα αγωγής, επιδόσεων και εν γένει συμπεριφοράς των μαθητών δημοτικών σχολείων περιορίζεται, αυστηρώς, κατά το υποκείμενο (φορέας, ο γονέας ή κηδεμόνας, μόνο για το δικό του μαθητή), το αντικείμενο (όπως ορίζεται από τις ανωτέρω διατάξεις) και κατά τόπο και χρόνο (για τα εντός του σχολικού χώρου συμβαίνοντα και μέχρι το τέλος της εν γένει εκπαιδευτικής διαδικασίας). Παραλλήλως, η γονεϊκή σχέση και αυτή της κηδεμονίας προσδίδουν, σε ότι εμπίπτει στις σχέσεις αυτές, και συνδέει τα συγκεκριμένα πρόσωπα, τον χαρακτήρα έννομης καταστάσεως οικογενειακού βίου και προσωπικών δεδομένων.

Επομένως η χορήγηση από τον υπεύθυνο του σχολείου πληροφοριών ή αντίγραφου της συμβολαιογραφικής πράξης σε οποιοδήποτε τρίτο απαγορεύεται και παραβιάζει τα προσωπικά δεδομένα του κηδεμόνα και του παιδιού που περιέχονται στο κείμενο της πράξης.

Γώργιος Ε. Λασθιωτάκης
Δικηγόρος Παρ’ Αρειω Πάγω
κιν. τηλ. 6944 387047

Διαδικασία προστασίας εμπορικών σημάτων και του όρου «Μακεδονία»

rpt

Το «Μακεδονικό» σήμα, ανήκει αποκλειστικά και μόνο στην Ελλάδα, αλλά υπάρχει ορατός κίνδυνος να αμφισβητηθεί ως εμπορικό σήμα ελληνικών επιχειρήσεων και προϊόντων. Οι επιχειρήσεις με έδρα τη γειτονική χώρα θα μπορούν πλέον να χρησιμοποιούν στα εμπορικά τους σήματα το νέο τους όνομα «Βόρεια Μακεδονία», όπως αυτό νομιμοποιήθηκε και δημοσιοποιήθηκε διεθνώς.

Για να μην υπάρξουν ζητήματα εξαιτίας της χρήση του όρου «Μακεδονία» και από τους «γείτονες» μας απαιτείται μεγάλη προσοχή στην εθνική, ευρωπαϊκή και διεθνή κατοχύρωση των αντίστοιχων ελληνικών εμπορικών σημάτων.

Οι απαραίτητες νομικές διαδικασίες κατοχύρωσης οποιουδήποτε εμπορικού σήματος από τις ελληνικές επιχειρήσεις, αναλόγως της έκτασης προστασίας που επιδιώκουν,  επιγραμματικά είναι οι ακόλουθες:

1. Εθνικό σήμα
• Ηλεκτρονική Υποβολή • Παράβολο του Δημοσίου 110 ευρώ για την πρώτη κλάση και για κάθε επιπλέον κλάση και μέχρι και τη δέκατη, παράβολο 20 ευρώ. • Η σχετική απόφαση Καταχώρισης δημοσιεύεται στο δικτυακό τόπο της Γενικής Γραμματείας Εμπορίου (ΓΓΕ) μέσα σε προθεσμία ενός μηνός από την ημερομηνία κατάθεσης.

2. Κοινοτικό σήμα
• Ηλεκτρονική Υποβολή, Αλικάντε Ισπανίας • Το βασικό τέλος καλύπτει μία κλάση και ανέρχεται σε 850 ευρώ για ηλεκτρονική αίτηση, ενώ για έντυπη 1.000 ευρώ. • Το τέλος για τη δεύτερη κλάση προϊόντων και υπηρεσιών ανέρχεται σε 50 ευρώ. • Το τέλος για την τρίτη και κάθε επιπλέον κλάση ανέρχεται σε 150 ευρώ ανά κλάση. • Από την ημερομηνία δημοσίευσης και μετά, κάθε τρίτο πρόσωπο που πιστεύει ότι το σήμα δεν πρέπει να καταχωριστεί έχει προθεσμία τριών μηνών να προβάλει τις αντιρρήσεις του. Μετά την άπρακτη παρέλευση αυτής της προθεσμίας το σήμα μπορεί να καταχωρηθεί. Όποια προθεσμία ταχθεί κατά τη διάρκεια της διαδικασίας, δεν μπορεί να είναι μικρότερη του μηνός και μεγαλύτερη των 6 μηνών.

3. Διεθνές σήμα
• Η κατοχύρωση ενός σήματος σε διάφορες χώρες ανά τον κόσμο εκτός της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η όλη διαδικασία αποστολής στο διεθνές γραφείο γίνεται μέσω Διεύθυνσης Εμπορικής Ιδιοκτησίας της Ελλάδος το οποίο κάνει τους βασικούς ελέγχους. • Βασική προϋπόθεση η ύπαρξη ενός σήματος βάσης, είτε εθνικό, είτε κοινοτικό. • Ένα παράβολο των 15 ευρώ, για αποστολή της αίτησης στο Διεθνές Γραφείο Σημάτων. • Το βασικό τέλος της αίτησης για το διεθνές σήμα ανέρχεται στο ποσό των 653 ελβετικών φράγκων για ασπρόμαυρο σήμα ή 903 ελβετικών φράγκων για έγχρωμο σήμα. • Ο χρόνος που απαιτείται για την απόφαση είναι έως 18 μήνες.

Γεώργιος Λασθιωτάκης Δικηγόρος – Παρ’ Αρειω Πάγω, κιν.τηλ. 6944387047

Σύμπραξη Δημόσιου και Ιδιωτικού Τομέα – Μια σύγχρονη μορφή ανάπτυξης και για την τοπική αυτοδιοίκηση

Η σύζευξη δημόσιου και ιδιωτικού κεφαλαίου αποτελεί μια συναινετική λύση μεταξύ των δυο ακραίων και αντικρουομένων δογματικών αντιλήψεων που είναι: η κρατίστικη αντίληψη για την αμιγώς δημόσια χρηματοδότηση της παραγωγής, συντήρησης και λειτουργίας των έργων τα οποία αποτελούν ιδιοκτησία του κράτους και η νεοφιλελεύθερη προσέγγιση της ιδιωτικοποίησης (αποεπένδυσης), αποκρατικοποίησης, μετοχοποίησης, απορύθμισης, απελευθέρωσης κλπ. της δημόσιας περιουσίας και των πάσης φύσεως έργων κοινωνικού εξοπλισμού και κοινής ωφελείας.

Η όσμωση μεταξύ των δυο ακραίων αντιλήψεων οδηγεί στη δόμηση μιας νέας σχέσης δημόσιου και ιδιωτικού που να είναι επωφελής και για τα δυο μέρη (win – win) με ταυτόχρονη μεταφορά των επενδυτικών κινδύνων στον ιδιώτη επενδυτή και πολύ λιγότερο στο δημόσιο.

Η συνεργασία των δημοσίων αρχών με τις επιχειρήσεις του ιδιωτικού τομέα καλύπτει πολυάριθμα πεδία δραστηριότητας στον τομέα του σχεδιασμού, της χρηματοδότησης, της παραγωγής, διαχείρισης, διοίκησης, επιχειρησιακής λειτουργίας, ανακαίνισης, συντήρησης, κ.λπ. των νέων ή υφισταμένων έργων και υποδομών μικρής, μεσαίας και μεγάλης κλίμακας. Στο ίδιο πλαίσιο συμπεριλαμβάνονται ζητήματα αξιοποίησης της ακίνητης περιουσίας του δημόσιου και του ευρύτερου δημόσιου τομέα της οικονομίας καθώς και συμβάσεις τύπου outsourcing όπου εκχωρείται σε ιδιώτες η παροχή υπηρεσιών. Στη συνεργασία η παραχωρησιούχος εταιρία, δηλαδή ο ανάδοχος του συγχρηματοδοτούμενου έργου, είναι συνήθως κοινοπραξία ή άλλου τύπου νομική συνεργασία πολλών επιχειρήσεων με διακριτούς τομείς δραστηριότητας και τεχνογνωσίας, όπως: κατασκευαστικές εταιρίες, τραπεζικά και οικονομικά ιδρύματα, ανεξάρτητοι χρηματοδότες, εξειδικευμένες κατά περίπτωση επιχειρήσεις, εταιρίες συμβούλων, προμηθευτών, κ.λπ.

Η Τοπική Αυτοδιοίκηση θεωρείται διεθνώς προνομιακός χώρος εφαρμογής ΣΔΙΤ. Σε αυτό όμως το σημείο θα πρέπει να τονιστεί ότι η διεθνής εμπειρία συνομολογεί στο ότι η επιτυχής εφαρμογή ΣΔΙΤ απαιτεί ισχυρές οργανωτικές δομές και διαπραγματευτική «κουλτούρα». Για να μπορέσει η ΤΑ να αξιοποιήσει τα συγκριτικά της πλεονεκτήματα θα πρέπει, να υποστηριχθεί από ένα αποτελεσματικό μηχανισμό και στους δύο αυτούς τομείς

Εάν προσπαθήσουμε να κωδικοποιήσουμε τους λόγους για τους οποίους θα μπορούσε η ΤΑ να επιλέξει τη χρηματοδότηση μίας επένδυσής της με ΣΔΙΤ, αυτοί είναι : 1. Μείωση κόστους, 2. Διανομή κινδύνου, 3. Βελτιωμένα επίπεδα υπηρεσίας ή διατήρησης των υπαρχόντων επιπέδων υπηρεσιών, 4. Αύξηση των εισοδημάτων, 5. Αποδοτικότερη εφαρμογή, 6. Οικονομικά οφέλη

Τέλος τα ΣΔΙΤ προσφέρουν δυνατότητα μόχλευσης ιδιωτικών κεφαλαίων και συνδυασμού τους με δημόσιους πόρους. Τα οφέλη αυτά είναι ιδιαίτερα σημαντικά υπό τις παρούσες οικονομικές συνθήκες, δεδομένου ότι όλοι προσπαθούν να επιταχύνουν τις επενδύσεις για να αντιμετωπίσουν την παρούσα οικονομική κρίση.

Το περιεχόμενο του άρθρου απηχεί προσωπικές απόψεις των συντακτών του.

ΓΕΩΡΓΙΟΣ Ε. ΛΑΣΘΙΩΤΑΚΗΣ
Δικηγόρος Παρ’ Αρειω Πάγω
LLM ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ
υ. Διδάκτωρ Νομικής
ΔΙΑΠΙΣΤΕΥΜΕΝΟΣ ΔΙΑΜΕΣΟΛΑΒΗΤΗΣ Υπ. Δικαιοσύνης

.

Η «Αρχή ενός ανδρός» και τα καταστροφικά αποτελέσματα για τα ταμεία του δήμου Ωραιοκάστρου – Η δικαίωση των 53 απολυμένων συμβασιούχων

cof

Η αδιαφορία για την νομιμότητα των αποφάσεων και η αναλγησία της διοίκησης του δήμου Ωραιοκάστρου οδηγεί στην επιβάρυνση των ταμείων του και κατ΄ επέκταση της «τσέπης» των δημοτών.

Για μια ακόμη φορά, γινόμαστε μάρτυρες της κάκιστης διαχείρισης, της αδαημοσύνης και της αδιαφορίας ως προς τις συνέπειες, με μεγάλη δόση αναλγησίας απέναντι σε οικογένειες εργαζομένων από πλευράς της υπάρχουσας διοίκησης του δήμου μας. Συγκεκριμένα, το Εφετείο Θεσσαλονίκης με την υπ’ αριθμ. 256/2019 τελεσίδικη απόφασή του επικύρωσε την πρωτόδικη απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης και απέρριψε την έφεση του δήμου Ωραιοκάστρου. Αυτό είχε ως συνέπεια, το ταμείο του δήμου μας να επιβαρυνθεί δυσμενώς με το ποσό περίπου των 600.000 ευρώ, οικονομικό μέγεθος το οποίο θα απολεσθεί από τον δήμο, εξαιτίας της αδυναμίας ορθής διοίκησής του.

Η απόφαση να απολυθούν οι 53 συμβασιούχοι εργαζόμενοι (οκτάμηνης σύμβασης), οι οποίοι προσελήφθησαν νομίμως  με διαδικασία ΑΣΕΠ, στην εκπνοή του 2015, ενώ τρεις μήνες αργότερα ο δήμος προχώρησε στις καταγγελίες των συμβάσεών τους πριν αυτές λήξουν, ήταν όχι μόνο νομικά αθεμελίωτη και ηθικά ανάλγητη πολιτική ενέργεια, αλλά και οικονομικά καταστροφική για το δήμο μας. Αναρωτιέται κανείς: η διοίκηση του δήμου δεν είχε την κατάλληλη νομική και επιστημονική υποστήριξη, ώστε να γνωρίζει τις συνέπειες των άστοχων και εν τέλει παράνομων πράξεων της; Πως δικαιολογείται αυτό το ατόπημα; Ποιος επωμίζεται το κόστος αυτής της αυθαίρετης, μη νόμιμης και ανάλγητης πολιτικής δράσης;

Προφανέστατα εμείς, οι δημότες.

Μια διοίκηση, χωρίς την κατάλληλη ομάδα συμβούλων, δίχως ένα επιτελείο εξειδικευμένων συνεργατών, είναι ανίκανη να διαχειριστεί όχι μόνο ζητήματα όπως το ανωτέρω, αλλά και άλλα, και πιο σύνθετα και πιο σοβαρά. Ούτε καν ο Περικλής αποφάσιζε μόνος του!

Ας αναρωτηθούμε λοιπόν, εν όψει των επικείμενων αυτοδιοικητικών εκλογών, ποιοι θα πλαισιώσουν και θα στελεχώσουν τεχνοκρατικά και επιστημονικά τον εν δυνάμει δημοτικό άρχοντα. Έχει παρέλθει η εποχή της πολιτικής «αρχή ενός ανδρός» ενώ η σύγχρονη διοίκηση ασκείται ομαδικά και διαλεκτικά, με τεχνοκρατική πρόβλεψη και ανάλυση των  προβλημάτων και συλλογική διαβούλευση για το καλό του τόπου μας.

Οι μέρες της μονομανούς πολιτικής αυταρέσκειας παρήλθαν ανεπιστρεπτί.

ΓΕΩΡΓΙΟΣ Ε. ΛΑΣΘΙΩΤΑΚΗΣ
Δικηγόρος Παρ’ Αρειω Πάγω
LLM ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ
υ. Διδάκτωρ Νομικής
ΔΙΑΠΙΣΤΕΥΜΕΝΟΣ ΔΙΑΜΕΣΟΛΑΒΗΤΗΣ Υπ. Δικαιοσύνης
Υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος Δήμου Ωραιοκάστρου με την δημοτική παράταξη Αν.α.σ.α. με υοψήφιο Δήμαρχο τον Παντελή Σκαρλάτο.

Το περιεχόμενο του παρόντος άρθρου απηχεί προσωπικές απόψεις του συντάξαντος.